IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
Wich season are we in?

Newleaf
De lente is in het land! De temperaturen stijgen, de bloemetjes beginnen te bloeien en de bomen staan vol bloesems. Dit is het seizoen waarin de meeste puppy's geboren worden en waarin ze het meeste kans hebben om te overleven. De prooi ontwaakt uit de winterslaap en zal steeds beter gevoed zijn, zodat ook de honden beter gevoed worden.
Affiliates


Wil jij een linkpartner worden? Stuur dan een pm naar Stonepup met als onderwerp "linkpartner" en vermeld daarin zeker: het onderwerp van de site, een banner van de site (130px x 60px!) en de naam van de site!

Inloggen
Gebruikersnaam:
Wachtwoord:
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten
Wordcounter
Aantal Woorden: 0
Switch accounts



Staff
Stonepup
Algemeen
Spottedpaw
Algemeen
Mudpatch
Lay-out

Deel | 
 

 Mirrors

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Keegan

avatar

Reu
Aantal berichten : 151

Dog info
Leeftijd: 2,8 years
Ras: American Pit bull terrier
Partner: Brotherhood comes first

BerichtOnderwerp: Mirrors   ma apr 13, 2015 7:28 pm

Nog altijd brandden de wonden, welke verspreid waren over zijn lichaam. Af en toe bloedden ze nog, maar het grote voordeel was dat de reu dit soort wonden gewend was. Het was niet niks, maar het was niet super erg. Hij had geleerd de pijn te negeren en als je dit lange tijden achter elkaar moest doen, leerde je er wel mee leven. Hij voelde het wel natuurlijk, maar er waren ergere dingen. De eerste regel als vechthond is dat je je pijn niet mag laten zien. Nooit niet. Want dat betekende je einde. En zo simpel was dat. Het kon niet makkelijker gewoon. Als je midden in een gevecht liet zien dat je zwak was, dat je het niet kon, zou de ander dat nooit doen. De ander zou je zwakte misbruiken en je doden. Het moment dat Keegan het ‘kamp’ van zijn pack binnenliep, kreeg hij dan ook onderzoekende blikken naar hem gericht. Hoe erg was hij gewond? Zou hij een gevecht kunnen winnen? Maar ze bleven allemaal op afstand, zodra hij ook maar één grom had laten horen. Want van zulk gedrag was hij niet gediend. Hij heeft hen vorm gegeven, hij had hen geleid tot wat ze nu waren. En als ze ook maar probeerden hem weg te schuiven, zou hij hen allemaal de dood in jagen. En ze wisten dat dat geen dreiging was, maar een waarschuwing.
Opnieuw liep bloed over zijn borst, de wond op zijn schouder prikte heel erg en ook zijn achterpoot deed pijn, maar zijn borst was het ergste. Zijn vacht, welke er normaal zo goed uit zag, zat vol wonden en littekens, maar glom nog altijd. Ook de uitdrukking in zijn ogen was niet veranderd, nog altijd even emotieloos en koud als eerst. Maar hij was lichtelijk verward door van alles. Door Moments dood, door Hakuchi, door Spottedpelt. Allemaal zo verwarrend. Moments dood was verwarrend omdat het gewoon zijn doel was om hem te doden, al manen, en nu hij gewoon echt dood was. Hakuchi en Spottedpelt waren beiden gewoon verwarrend, zo onberekenbaar en alles. Hij wist gewoon niet goed wat hij ermee moest. Spottedpelt zou hij in elk geval met rust laten, want zij had te veel gezien en hij wilde haar niet in eventueel gevaar brengen. Hakuchi mocht wel zien wat hij deed, ze wist immers wat hij allemaal deed, maar toch was het iets wat ze liever niet mocht zien. Ze was zo gebroken, hij zou haar graag anders zien. De echte Hakuchi, de teef die ze zou zijn als ze niet in de vechtsport zat. Oh, wat zou hij haar graag zo gezien hebben.
En daar zat hij dan. Aan de rand van het ShadowClan territorium, zijn neus volgend achter een geurspoor, afkomstig van een van zijn packleden. Wat dat mormel uit zou vreten wilde hij graag eens weten. Maar zodra de grote hond het gebied in was gelopen, was Keegan rustig gaan zitten, wachtend op zijn terugkeer. Hij keek strak over het gebied geen, af en toe zijn bloedende borstwond likkend. Hij was nog altijd niet compleet hersteld, maar wat wonden konden hem niet tegenhouden iets te doen. Alleen maar stil blijven zitten en mokken zou het herstel niet helpen. Niet dat bewegen het herstel van de steeds weer opengaande wond zou helpen, maar dat maakte niets uit. Het was het idee. Dus rustig bleef de reu kijken door het territorium, vrijwel nergens aan denkend. Hij was sinds het gevecht een stuk leger geworden. Hij had de dood van Ebony wat meer los kunnen laten, al was hij nog lang niet compleet over haar heen. Het was een soort van de eerste stap geweest, nu waren er nog vele stappen te gaan. Maar ieder begin was klein. En dit was zijn kleine begin. Want het verlies van iemand kon nooit vergeten worden, de pijn kon nooit verdwijnen, maar je kon het wel minderen en je kon proberen ermee te leven. En dat was nu zijn plan. Want als hij dat niet deed, kon hij geen persoon zijn om tegenop te kijken, iemand die niet eens uit zijn eigen problemen kwam kon al helemaal niet iemand anders uit de problemen helpen.

- Eerste post voor Spottedpelt

Spotted » 700 » x

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Spottedpelt

avatar

Teef
Aantal berichten : 117

Dog info
Leeftijd: 24 ɱσσɳʂ
Ras: Australian Shepherd
Partner: If I showed you my flaws. If I couldn't be strong. Tell me honestly, would you still love me the same?

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   ma apr 13, 2015 8:24 pm

Sinds al dat gedoe met Keegan had Spottedpelt er genoeg van gehad. Ze had in het begin al weg moeten rennen. Ze was er al vrij snel achter dat hij een vechthond was en dat hij heus wel voor zichzelf kon zorgen. Daarnaast moest ze zich niet zo aanstellen. Maar diep vanbinnen wist ze nog altijd dat ze hem niet kon aankijken...
Ze wandelde rustig door Shadowclan territory heen, haar oren op scherp om ook maar ieder geluidje van prooi te horen. Haar poten raakte maar zachtjes de aarde waardoor ze haast geluidloos liep. Ondertussen keek ze vlug rond zodat geen enkele beweging aan haar voorbij schoot.
Ineens trok een stuk grijze vacht haar aandacht. Ze zag een kleine muis zitten en gelijk dook ze naar beneden. Langzaam sloop ze dichterbij. Voor het arme dier het doorhad was het al dood. Jammer dan, de clan moest ook eten. De laatste tijd was haar gedachtegang veranderd in gemeen. Of gemeen... Eerder humeurig zoals sommige zeiden. Ach, ze zeiden maar wat ze wilde. Ze moest zich niet zo op de kast laten jagen en eens een beetje hard worden. Dat was hetgeen wat de clan kon gebruiken. Honden die niet angstig waren en een beetje voor zichzelf op konden komen. De sterke, gevaarlijke clan. Dat was Shadowclan. En zo moest Spottedpelt zich dan ook gedragen. Sterk en hard, niet zwak en verlegen.
Terwijl ze zonder verdere gedachtes terug naar het kamp liep, vloog een geur haar neus binnen. Rogue, op hun territorium, of gevaarlijk dichtbij. Vlug begroef ze haar muis, die pikte ze later wel op. Eerst zal ze eens kijken wat voor gespuis er nu weer rondliep. Zodra Spottedpelt dichterbij kwam, werd de geur steeds sterker. Al snel kreeg ze door van wie die geur was. Haar blik veranderde niet. Het stond gewoon neutraal. Gewoon niks laten merken. Al snel zag ze de grote reu staan. ''Well, mag ik vragen wat jij zo dicht bij ons territorium doet?'' Vroeg ze de Pitbull terwijl er nog iets van 8 meter afstand tussen hun stond. Het laatste wat ze had verwacht was hem hier aantreffen. Wat moest hij hier. Hij was hier sowieso niet voor haar. Dat snapte ze zelf ook wel. Afwachtend bleef ze staan, de reu niet aankijkend. Dat wilde ze nog even niet...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Keegan

avatar

Reu
Aantal berichten : 151

Dog info
Leeftijd: 2,8 years
Ras: American Pit bull terrier
Partner: Brotherhood comes first

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   ma apr 13, 2015 8:46 pm

Rustig snoof hij de lucht op, hopend dat dat mormel terug zou komen. Hij snoof verachtend toen de geur van die clan in zijn neus drong. Hij keek naar een gestalte wat naar voren kwam. Oh natuurlijk. Zij moest weer komen. Natuurlijk. Het kon ook niet anders. Ijskoud keek hij haar aan, alsof hij door haar heen keek. Hij gromde niet, glimlachte niet, niets. Hij keek gewoon emotieloos door haar heen, alsof ze niet bestond. Hij wachtte namelijk niet op haar. En waarschijnlijk zou ze weer helemaal flippen en van emoties veranderen, constant, waar hij dus geen zin in had. Misschien had ze wel gewoon haar ‘periode’, weet je wel. Kan gewoon. Dus hij negeerde haar, hopend dat ze niet tegen hem ging spreken. Dat zou super awkward en vervelend worden. Want sowieso kwam er geen normaal woord uit. ''Well, mag ik vragen wat jij zo dicht bij ons territorium doet?'' vroeg de Australian shepherd, zoals verwacht natuurlijk. Toen keek hij haar kort aan, al keek ze terug. Waarom zou ze dat ook doen. Hij was natuurlijk dat monster. Vreselijk gewoon. Daarom duwde hij expres zijn neus nog wat meer de lucht in. Ze was er gewoon op het verkeerde moment geweest. Maar oh, als zij ook maar wist wat hij allemaal doorgemaakt had door Moment, wist ze wel anders te janken. “Dat mag ja.”
Hij keek haar nu strak aan, zonder enige emotie te tonen. Zijn lichaam was ontspannen, en hoewel er bloed uit de wonden liep, toonde hij totaal geen pijn. Hij keek gewoon rustig naar de teef, welke zich opnieuw met hem bemoeide, ook al had ze toch echt gezegd dat hij het uit moest zoeken. Grappig eigenlijk. ”Ik wacht op iemand die richting jullie gebied is vertrokken en ik weet vrijwel zeker dat ik hier zitten mag, aangezien dit niet jullie territorium is, maar een neutraal gebied is. Ik zoek geen ruzie, ik zoek geen problemen en wil je totaal niet stangen, ik zoek gewoon iemand waarmee ik moet spreken.” Het enige wat Keegan tegen haar zei was de verklaring voor zijn aanwezigheid. Het was gewoon een moment dat zij er weer was en hij ook weer. Gewoon lastig. Hij keek naar de omgeving en snoof daarna de lucht op. Jep. Hij zou niets zeggen. Hij was gewoon een koppig persoon, welke gewoon hier was voor anderen dan haar. Gewoon omdat hij ook anderen kende.

Spotted » 408 » x

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Spottedpelt

avatar

Teef
Aantal berichten : 117

Dog info
Leeftijd: 24 ɱσσɳʂ
Ras: Australian Shepherd
Partner: If I showed you my flaws. If I couldn't be strong. Tell me honestly, would you still love me the same?

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   do apr 16, 2015 5:10 pm

“Dat mag ja.” Antwoordde Keegan terwijl hij Spottedpelt dit keer strak aankeek. Ze voelde zijn ogen branden en kort keek ze terug om vervolgens haar ogen weer op hetgeen wat zich achter hem speelde, te richten. Daarnaast waren haar de wonden niet ontgaan. De wonden die die andere grote hond had aangericht. Ze waren verre van genezen, maar aan Keegan te zien had hij er niks van. Tenminste, hij liet niks merken. Al was dat wel typisch iets voor hem in hoeverre Spottedpelt hem kende. Al kende ze hem totaal niet, en hij haar niet. Ze wisten eigenlijk niks van elkaar. ”Ik wacht op iemand die richting jullie gebied is vertrokken en ik weet vrijwel zeker dat ik hier zitten mag, aangezien dit niet jullie territorium is, maar een neutraal gebied is. Ik zoek geen ruzie, ik zoek geen problemen en wil je totaal niet stangen, ik zoek gewoon iemand waarmee ik moet spreken.” Legde de reu haar vervolgens uit. Weer keek ze hem kort aan en knikte alleen. ''Ik heb ook niet gezegd dat dit gedeelte waar jij nu zit ons territorium is, dus zolang je daar blijft zitten, heb je ook geen problemen. Maar zo slim ben jij wel.'' Antwoordde Spottedpelt alleen. Ze wilde onmiddellijk terug naar het kamp om te melden dat er een vreemde hond rondliep. Honden van buiten mochten niet binnen clanterritoria komen. Of ze nou schade aan richtten of niet. ''Maar je snapt toch wel dat jouw vriend niet op ons territorium mag komen? Of heb ik je verkeerd begrepen en is diegene iemand uit onze clan?'' Zei ze quasi verbaasd.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Keegan

avatar

Reu
Aantal berichten : 151

Dog info
Leeftijd: 2,8 years
Ras: American Pit bull terrier
Partner: Brotherhood comes first

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   do apr 16, 2015 5:30 pm

Het was een vrij rustig en nogal vreemd gesprek. Keegan weigerde haar dingen te vragen zoals “hoe gaat het” en ook weigerde hij haar zijn excuses aan te bieden. Hij had immers vrij weinig fout gedaan, naast het vermoorden van iemand, maar dat was ook meer een moord op criminele circuit, dat boeide niemand gewoon. Zij was gewoon op het verkeerde moment daar geweest. Ze moest zijn geur gewoon negeren, zoals ze alles van hem normaal negeerde, maar dan natuurlijk dit moest ze niet negeren. Typisch vrouwen. Altijd op de verkeerde momenten op de verkeerde plekken. En daar kon daar vrij weinig aan doen. Keegan kreunde inwendig. Vrouwen waren gewoon lastig voor een reu zoals hem. Hij had een vrij simpele teef nodig, een welke geen brein als een labyrint had. Dan kon hij het misschien ook nog wel aan. Maar nee, hij moest weer praten met honden die een labyrint hadden welke mysterieuzer en ingewikkelder waren als het labyrint van Minos.
''Ik heb ook niet gezegd dat dit gedeelte waar jij nu zit ons territorium is, dus zolang je daar blijft zitten, heb je ook geen problemen. Maar zo slim ben jij wel.'' Keegan luisterde rustig naar haar woorden. Super. Leuk dat ze dat opgemerkt had. Maar dat wist hij al wel hoor. Hij was super slim. En cool. En geweldig. En knap. Ja, okay dat was genoeg. Maar hij wist het al. Ineens kwam er zo een hele flauwe opmerking in zijn kop. Hij wist kort weg te kijken, zichzelf inhoudend die opmerking te maken en het lukte. “Maak je maar geen zorgen. Ik zal hier blijven. Ik wacht dan ook, zoals ik al zei, wat betekend dat ik geen zin heb om jullie hele territorium door te zoeken. Het heet niet voor niets ‘wachten,” wist hij rustig, ijskoud uit te brengen, nog altijd strak voor zich uit kijkend. Zijn houding was alles behalve vijandig, maar was ook niet super kalm. Het was een houding, die aanduidde dat zijn geduld opraakte en hij zou vertrekken over een korte tijd als dat mormel er nog altijd niet was. Toen begon Spottedpelt weer te spreken.
''Maar je snapt toch wel dat jouw vriend niet op ons territorium mag komen? Of heb ik je verkeerd begrepen en is diegene iemand uit onze clan?'' Een sarcastische lach verdween uit zijn keel, waarna hij haar aankeek. “Denk je nou werkelijk dat het mij ook maar iets boeit dat hij zich bevind op jullie territorium?” bracht hij uit, haar ijskoud aankijkend. Nee, dat dus echt niet. ”Nee, als hij op zijn donder krijgt is het zijn eigen fucking probleem.” Hij wendde zijn bruine ogen weer af, de struiken in. ”Als hij in problemen komt, mag hij zichzelf eruit werken. Dan leert hij het wel af.” Keegan wist geen beweging te vinden in de struiken, dus zuchtte kort en stond op, neerkijkend op Spottedpelt. De wond op zijn borst begon weer hevig te bloeden, maar hij negeerde het.

Spotted » 503 » x

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Spottedpelt

avatar

Teef
Aantal berichten : 117

Dog info
Leeftijd: 24 ɱσσɳʂ
Ras: Australian Shepherd
Partner: If I showed you my flaws. If I couldn't be strong. Tell me honestly, would you still love me the same?

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   do apr 16, 2015 5:54 pm

“Maak je maar geen zorgen. Ik zal hier blijven. Ik wacht dan ook, zoals ik al zei, wat betekend dat ik geen zin heb om jullie hele territorium door te zoeken. Het heet niet voor niets ‘wachten,” Kaatste Keegan weer terug. Spottedpelt wilde wat zeggen over het eerste, maar wist zelf inmiddels wel een beetje hoe Keegan in elkaar stak. Tenminste, dat dacht ze. ''Je hoeft mij niet uit te leggen wat wachten inhoud, maar toch bedankt voor de moeite.'' Antwoordde ze kalm terug. Spottedpelt zag hoe zijn blik strak op het bos en de struiken was gericht. Die kon nog lang wachten waarschijnlijk. Ergens vermoedde ze dat de hond niet terug zou komen. Of eigenlijk hoopte ze dat iemand die vriend van Keegan had opgemerkt tijdens de jacht of patrouille. Waren ze daar ook weer vanaf. De Pitbull zou hem vast toch niet missen, die had de hond er dan ook niet heen gestuurd.
Een sarcastische lach klonk toen Spottedpelt had gezegd of die vriend wel uit een territorium kwam. “Denk je nou werkelijk dat het mij ook maar iets boeit dat hij zich bevind op jullie territorium?” Vroeg hij, haar ijskoud aankijkend. Kalm en neutraal keek ze terug. Ze kon hem toch wel even aankijken. Langer dan ze zelf had gedacht. Ze kreeg wel door als het haar teveel werd. Inmiddels was Keegan helemaal niet zo intimiderend als ze dacht dat hij was. Het kwam door zijn geflirt dat hij zo was geweest. Zijn stomme praatjes waar ze zo makkelijk in was getrapt. Wat was ze soms ook een domme koe. ''Aangezien je iemand zoekt waarmee je moet spreken en hem daarbij nodig hebt, denk ik dat het je wel boeit. Blijkbaar niet dus.'' Ging Spottedpelt kalm verder. ”Nee, als hij op zijn donder krijgt is het zijn eigen fucking probleem.” Vervolgde Keegan, zijn blik weer op de struiken richtend. Spottedpelt knikte even. Dat was zeker zijn probleem. ”Als hij in problemen komt, mag hij zichzelf eruit werken. Dan leert hij het wel af.” Ach, arme hond. Hij deed gewoon wat Keegan hem opdroeg en vervolgens zorgde Keegan ervoor dat het zijn eigen probleem was en niet dat van hem. Ach, jammer voor die hond. Hij was dan ook zo dom om naar Keegan te luisteren. Als dat beest niet helemaal dom is, rot hij gelijk op, weg uit ons territorium. Maar als hij ging vechten, dan zou hij zijn les nooit meer leren ook. Maar dat was ook niet haar probleem. Gezucht liet Spotted opkijken en ze zag hoe Keegan opstond. Hij keek zo neer op haar. Strak bleef ze hem aankijken. ''Is het geduld op? Het beste is om nu maar gewoon te gaan. Ik denk niet dat je vriend terugkomt. Tenzij hij niet zo dom is als ik dacht.'' Zei Spottedpelt kalm terwijl ze hem aan bleef kijken. Het was makkelijker dan ze had verwacht. Waarschijnlijk had hij geen idee waar ze het over had en wat ze nu allemaal lulde. Hoefde hij niet te weten ook. Hij snapte er waarschijnlijk toch geen snars van. Net zoals hij niks van haar snapte. Hij snapte waarschijnlijk helemaal niks van teefjes, en dat ging hij waarschijnlijk ook nooit begrijpen, dacht ze bij zichzelf.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Keegan

avatar

Reu
Aantal berichten : 151

Dog info
Leeftijd: 2,8 years
Ras: American Pit bull terrier
Partner: Brotherhood comes first

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   do apr 16, 2015 8:59 pm

''Je hoeft mij niet uit te leggen wat wachten inhoud, maar toch bedankt voor de moeite.'' Ietwat geïrriteerd keek Keegen haar aan. Meende ze die opmerking nou serieus? “Graag gedaan, met liefde gedaan,” sprak hij ietwat sarcastisch, maar voornamelijk ijzigkoud en kil. Zijn bruine ogen keken langs de teef heen, zoekend in het bos.
''Aangezien je iemand zoekt waarmee je moet spreken en hem daarbij nodig hebt, denk ik dat het je wel boeit. Blijkbaar niet dus.'' Keegan keek haar kort aan. Ook die opmerking nog? Hij keek nog altijd ijzig koud, zijn houding was neutraal, al zag je dat zijn geduld op was. Hij snoof kort en haalde diep adem. “Goed gezien. Weet je nu alles over mij of wil je nog meer vragen? Want je bent hier nu toch, kan je me net zo goed uithoren, ben je nu toch al mee bezig,” mompelde hij toen, ook op een neutrale toon. Zijn ruwe stem rolde soepel uit zijn keel, maar er klonk een duidelijke sarcastische toon en ook een lichte vorm van irritatie.
''Is het geduld op? Het beste is om nu maar gewoon te gaan. Ik denk niet dat je vriend terugkomt. Tenzij hij niet zo dom is als ik dacht.'' Keegan bleef extreem koel onder de opmerkingen van Spottedpelt. “Meissie, ik dacht het dus even niet. Ik blijf hier en je kan me geen centimeter verzetten. En als hij niet terug komt, mag hij dat zelf weten. Ik heb dan ook werkelijk geen idee wat je probeert met je opmerkingen, maar het doet me niets. Het feit dat jij als een honing bij achter de reet van jou leader aan het rennen bent, laat mij eerder lachen,” sprak hij rustig, emotieloos. Hij keek haar opnieuw aan. “Dus, wat wil je nou eigenlijk van me? Zelf zei je dat ik het uit kon zoeken, maar nu zoek je me weer opnieuw op. Beetje wispelturig gedrag.”

Spotted » » x

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Spottedpelt

avatar

Teef
Aantal berichten : 117

Dog info
Leeftijd: 24 ɱσσɳʂ
Ras: Australian Shepherd
Partner: If I showed you my flaws. If I couldn't be strong. Tell me honestly, would you still love me the same?

BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   vr apr 17, 2015 3:59 pm

Keegan bleek niet blij te zijn met de opmerkingen van Spottedpelt. Dat was wel te merken aan zijn sarcasme. IJskoud deed hij toch al de hele tijd tegen haar. Het was ook wel duidelijk dat zijn geduld op was en kalm bleef Spotted nog even zitten. “Goed gezien. Weet je nu alles over mij of wil je nog meer vragen? Want je bent hier nu toch, kan je me net zo goed uithoren, ben je nu toch al mee bezig,” Kwam er mompelend uit. Tja, ongeduldige honden gingen vaak ook nog mopperen. ''Ik weet niet meer dan nodig is, denk ik.'' Antwoordde de Australian Shepherd alleen. Als het Keegan niet was geweest, was ze verliefd geworden op zijn stem. Het was zo ruw, maar charmant te gelijk. Het had wel wat. Ondertussen klonk zijn ruwe stem weer op haar laatste reactie. “Meissie, ik dacht het dus even niet. Ik blijf hier en je kan me geen centimeter verzetten. En als hij niet terug komt, mag hij dat zelf weten. Ik heb dan ook werkelijk geen idee wat je probeert met je opmerkingen, maar het doet me niets. Het feit dat jij als een honing bij achter de reet van jou leader aan het rennen bent, laat mij eerder lachen,” Sprak de reu rustig en een korte glimlach verscheen op haar gezicht. Natuurlijk was dat laatste geen compliment geweest, maar ze kon wel lachen om het eerste wat hij zei. ''Ik nam eigenlijk aan dat je geduld op was. Maar als jij lekker wilt blijven zitten, ga je gang.'' Reageerde ze weer. Goed, ze was inderdaad een beetje bijdehand, maar wat kon haar het schelen. Op dat laatste had ze trouwens ook niet gereageerd. Dat zou hij toch niet snappen. Net zoals ze zelf niet snapte dat hij alleen leefde. “Dus, wat wil je nou eigenlijk van me? Zelf zei je dat ik het uit kon zoeken, maar nu zoek je me weer opnieuw op. Beetje wispelturig gedrag.” Vervolgde de reu weer. Hij begreep er dus geen zak van. Natuurlijk had ze hem liever niet opgezocht, wat dacht hij dan? Maar dan moest hij maar niet aan de rand van de grens gaan staan. ''Ik hoef niks van je. Ik zoek je ook alleen op omdat je aan de rand van het territorium staat en er dan van mij verwacht wordt om een kijkje te nemen. Ik kan er ook niks aan doen dat jij degene bent die toevallig langs de grens staat.'' Kwam er kalm uit, het hele gebeuren uitleggen. Waarschijnlijk snapte hij er toch niks van. Hij kende het hele clanleven niet. Het was gewoon hopeloos. ''Maar aangezien je toch geen rare dingen van plan bent, ga ik maar weer. Heb je ook geen last meer van me.'' Zei de teef vervolgens terwijl ze alvast opstond.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Mirrors   

Terug naar boven Go down
 
Mirrors
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warriordogs :: Other's territory :: Boundaries-
Ga naar: